Online Sayaci 1







Kayıp Parola?

Kim Online

Şu anda 1 misafir bağlı

Tosya Sozlugu


PROGRAMI İNDİR

FORUMDA SÖZLÜK

gayış

( kemer )

Kastamonu Bibliyografyası - Mehmet Yılmaz
Kaybolmanın Usulü Yazdır E-posta
Friday, 11 June 2010

Esma Nur Çetinkaya

 

 

Esma Nur ÇETİNKAYA


Kaybolmak istedim en zor zamanlarda. Dünyanın bütün yığınlarıyla üzerime geldiğini ve gökyüzünü başımın üstünde taşıdığımı sandığım zamanlarda ne kadar güzel olurdu kaybolmak. Ya da tam manasıyla kaybolmadan, görünmez biri olup yaşamaya devam etmek insanlar arasında… Herkesin beni kayboldu deyip aramaktan vazgeçeceği ama benim onları görmeye ısrarla devam edeceğim zamanlar ne kadar farklı olurdu.

Çocuk masumiyetindeydi benim kaybolma düşüncem. Dünyanın her zamanki telaşından, koşusturmacasından, sınavlarından, stresinden ve yükünden bir süre kaybolarak kurtulmaktı dileğim. Ne kimseyi üzmek için ne de kimseyi telaşlandırmak içindi bu kaybolma hevesi. Işığın bile olmadığı bir yerde, karanlığın ortasında oturarak, saatlerce kendimle baş başa kalma hayalimdi kaybolmak. Ne ertesi günkü sınavı düşünüp ne de gelecek haftanın yapılacak işlerini zihnimde tasarlayarak zamanı tüketmek yerine, gözlerimi kapayıp yalnızca kendimle ve kendimi bana verenle kalmaktı dileğim.

 

En sevdiğim şarkı olacaktı bana ses: Benden Öte Benden Ziyade… İnsanın ruhundaki bütün damarları titreten müziğiyle içime dolacak, içimde yankılanacak ve içimde akacaktı derin derin. Ancak bu şarkıyla anlam kazanırdı kaybolma dileğim, ve ancak bu müzikle kaybolduğuma değerdi. Kaybolmanın da bir usulü olmalıydı. Anlamsız bir kaybolmanın insana ne faydası olurdu ki? Zihnimde taşıdığım yükleri boşaltamayacaksam, kalbime bir ferahlama yaşatamayacaksam, ya da küllerinden yeniden doğan zümrüdü anka gibi kanatlanamayacaksam en uzak maviliklere neden kaybolayım ortalıklardan? Kaybolmanın da bir usulü olmalı elbette. Karanlıkta oturup içimdeki ışıkla aydınlanmalı, kulağıma gelen binlerce sesi engelleyip duymam gereken sesi duymalıyım yalnızca, herkesin bir yerlere koştuğu dünyada yegane amaç için koşmalı ve savrulan düşüncelerimi kaybolduğum yerde bir araya getirmeliyim. Kaybolmanın usulü bana göre böyle bir şeydi. Kaybolduğum anın kendimi bulduğum an olması lazımdı. İnsanların gözünde sıfır olup, bana en değer verenin nazarında yükselmekti maviliklere.

Yazık ki kaybolamıyorum(z) artık derin derin. Hayatlarımızı herkesin gözü önünde yaşıyor, en anlamlı ve bazen en mahrem anlarımızı ifşa ediyor, kendimizi hangi internet sayfasından nasıl ifade edeceğimizi şaşırıyoruz zaman zaman. Kendimizin kendimize kalmadığı zamanlar bu zamanlar olsa gerek. Kaybolamadığımız, bizi başkalarının anlamlandırmasını beklediğimiz ve kaybolmanın anlamını bilemediğimiz zamanlar…

....

Kendime kalmak içindi benim kaybolmak dileğim. En sevdiğim şarkıyla uykuya dalıp kaybolarak yaşamaktı hayatımı. Düşüncelerimi yalnızca kendime saklayıp hayatımı yorumlardan uzak geçirmekti. En güzel cümlelerimi kaybolduğum zamanlarda kurup kendime fısıldamaktı. Kaybolmanın rahatlığını yaşamak içindi benim kaybolma dileğim.

Fakat…

Ne kadar kayboldum, bilemiyorum…


Görüntüleme sayısı: 5451

  Bu yazıya ilk yorumu yazın

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.

 
© 2017 Tosya.Gen.TR - Tosya'nın Sesi
tosya.gen.tr sitesi Joomla tabanlidir.
Web Tasarım