Bir hiçe ulaşmakmış tüm çabamız. Bazen insan ne kadar arzuluyor geleceği önceden bilebilmeyi. ‘ Bilseydim’ diye başlayan cümleler ne kadar da yaralıyor zaten acıyan kalbimizi. Kızmıyorum sana. Kızamıyorum suçlu olduğun halde. Tek suçlu belki de sen değilsin. Senin değişeceğini cahil beynimle düşünebilen bende suçluyum…
Şimdi boşluktayım. Bomboş beynimde, kalbimde. Artık acı bile duymuyorum. Sensiz günlerdeyim… Özlemiyorum sevdiğim… Özlem duymamak için düşünmüyorum seni ve güzel günlerimizi. Sen gelince aklıma ‘bunu bana nasıl yapar’ diye binlerce kere tekrarladığım saatler geliyor geçiyor aklımdan… Hırslanıyorum, kızıyorum. Sonra geçiyor. Alışıyorum…
Evet, yokluğuna böyle alışıyorum. İlk günler nasılda aramanı beklemiştim. ‘Affet’ demen gerekiyordu. Kırılan kalbim ancak böyle biraz teselli bulabilirdi. Yapmadın… Umurunda değildi kırılışım, üzülüşüm. Umurunda değildim ben. Aramadın…
Şimdi kar yağıyor… Bu ömür böyle mart görmedi daha önce… Böyle bahara merhaba deyiş görmedi. Dışarıda da kar yağıyor, içimde de.
Son keşfettiğimiz şarkıyı dinliyorum. ‘Hem acı hem keder yaşattıran sensin’ diyor. Arkasından ‘ben sensiz olamam.’ Belki bütün şarkılar aynı. Hepsi de ayrılığı anlatıyor. Belki bütün aşklar aynı. Hepsinin sonu ayrılıkla bitiyor. Belki bütün sevilenler aynı. Vefasız, umursamaz, bencil. Ama gene de biraz hüzün, biraz tebessüm. Ne bileyim işte… Kırgın yüreğim cümlelerin arasında kaybolmuş, rotasını kaybetmiş, hatta bazen dinleneceği limanların doğruluğundan tedirgin. Bu yüzden dinlenemiyor.
En güvenilir limanlar ne kadar acı verirse versin geçmiş oluyor. Çünkü bildik, tanıdık. Gelebilecek acı önceden tahmin edilebilen. Bu yüzden hazırlıklı olunabilen. Böyle yapıyorum belki. Belki bu da bir hata. İnsan aynı hatayı kaç kere yapar ?
Hayatım…! Hayatım kayboldu gitti. Geldi geçti… Yeniden kelimesini ağzıma bile almak istemiyorum. Aynı şeyleri yaşamak, yani sabah kalkıp işe gitmek, işten gelmek, yemek yemek, biraz televizyon seyretmek ve uyumak, ne kadar huzur verici geliyor şimdi. Önceden şikâyet konusu olan bunların bir tanesi bile değişsin istemiyorum. Korkuyorum çok. Gelecekten artık kâbus gibi korkuyorum…
Dönme bana. Sakın arama. Affet deme. Artık beklemiyorum aramanı. Arasan da aramasan da bittin benim için. Ben çoktan gittim senin için. Belki insan aynı hatayı defalarca yapabilir ama affedilmek her defasında ona bile ağır gelebilir. Ağır gelmesin bu ilişki hiç kimseye. Ben bittim… Sen bittin… Hatalara elveda…!
Sevdik birbirimizi. Çok sevdik. Gözlerimden akan iki damladan ibaretsin şimdi. Gülüşlerin kaldı gözlerimi kapattığımda hayalimde. Hep öyle kalsın. Böyle hatırlayayım seni.
Sende öyle yap. Kapat gözlerini, düşün beni. De ki çok sevdi beni. De ki yine de sevecek. Ama asla geri dönmeyecek….|
Görüntüleme sayısı: 1207
Yorumlar (11)
Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir. Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.
19 
Yorumlar (11)