| Ertelenmiş Acının Tereddüdü İçime düştü gözleri, Paramparça oldu sırça köşk… Çöl kumundan mı yapılmıştı neydi? Daha dokunmadan uçuverdi. En olmayası zamanda, Çare diye tutunduğum yalanda, Elimde kaldı.Bak, paramparça dünya… Acıtan yalnızlığım olmayacaktı bu defa Zaman akmayı unutmayacaktı… Her geçen saniye Ondan bir parça götürürken, Dimdik durup seyredecektim. Mağrur… Yaşanmakta olan vardı oysa Hadi birde Kalbim yerinde olsa… Neye ve kime inat ki direnişim? Paramparça olmuş hayat Bilemem niçin hala İnatla sadece görünüşte ayakta? Gönlüm sevmedi baharı. Bir ayağım hala kara kışta… Yanıp sönen yıldız misali Yansın mı, sönsün mü? Bilemedi… Kararmadı geceler, Sabahlar hiç olmadı. Yorgun gözlerim kararsız, Kapansın mı, kapanmasın mı? Bilemedi… Geldi kondu dudağıma, Titresin mi? Bilemedi… Göz pınarlarım doluverdi, Bıraksın mı? Bilemedi… Şaşkınlığım şaha kalktı… Acıyan kalbim mi? Beynim ikiye katlandı, Bedenim taşıyamadı. Ölse mi, kalsa mı? Bilemedi… 07 Ekim 2009 | 
26 
Köşe Yazarları 
Bu yazıya ilk yorumu yazın